Mijn ode aan een markante voetbaltrainer

Als vervelende broers kwamen we in kontakt met een trainer die het beter wist dan die 2 vervelende gasten, ook nog een tweeling. Bij Blauw Wit Amsterdam. Die trainer bleek ene Peter Van de Rijt te zijn. Peter wie? Ja Peter van de Rijt. Het begin van jouw carriere.

 

"Jullie waren 2 lastige jongens" zei je tijdens mijn bezoek die ik je bracht in Hoorn. Was echt leuk om elkaar gezien te hebben. Dat wilde ik ook persé.

 

Ik weet nog dat ik je tegenkwam bij de Albert Cuypstraat, je woonde er vlakbij, en tijdens mijn pauze op de markt vroeg je "kom even kijken naar de foto's van het kampioensschap in het Zaanse." Op de schouders werd je genomen door jouw geliefde spelers.

 

Later heb ik je aantal keren gezien bij sc Buitenveldert, druk coachend aan de zijlijn om je spelers te helpen, niet op het bankie maar je had altijd wel een stoel bij je om ergens jezelf te verplaatsen. Dat viel mij op. Maar die passie die je erin stak,was aanstekelijk. Jaar in jaar uit. Je had een mening en stak je niet onder stoelen of banken .In feite paste dat binnen de Amsterdamse trainers cultuur.

 

Je wilde zelfs nog helpen bij het maken van een film die ik wilde opnemen bij sv Ouderkerk. Ik wil wel helpen zei je meteen. Helaas was dat er niet van gekomen omdat je zieker werd en niet meer op kon brengen om te komen. Maar de hulp die je bood vergeet ik niet meer. De film is nooit gekomen. Maar de hulp alleen al, en je deed het voor mij ook nog voor nul euro. Chapeau Peter.

 

We gaan afscheid nemen van een markante persoonlijkheid, met liefde voor zijn leerlingen Frans en spelers, maar ook met zijn meester en oud voorzitter dhr. Voskuilen. Zijn voorliefde van de franse taal en zijn 2e passie het voetbal.

 

Ik wens je deze dagen nog heel veel sterkte en hoop dat je boven de rust mag vinden die je zo graag wenst

 

WIJ ZULLEN JE NIET MEER VERGETEN

 

Marcel Wagenhuis